Nieuws

Perfectionisme

We moeten rennen, vliegen, opstaan en weer doorgaan…….

 

Kijk, daar breekt een nieuwe dag aan en daar gaan we dan. Opstaan, rennen, vliegen, plannen, kortom alle ballen in de lucht houden. Een drukke maand met cadeautjes regelen, feestjes plannen, surprises maken en noem maar op. ’s Avonds plof je met een zucht neer, moe van alles wat moet en vooral goed moet. De dag is voorbij en voor je het weet ren, vlieg en hol je weer.

 

Wie herkent dit niet bij zichzelf? Zoveel drukte en verwachtingen waar je het liefst aan wilt voldoen. Mooi, fit, lief willen zijn en alles goed voor elkaar hebben. Het kan niet half of minder, nee alles moet vooral goed. Hoe kan dat?

 

Veel mensen kennen denk ik wel de valkuil van perfectionisme. En wat is dat dan precies?

Perfectionisme is het gevolg van overtuigingen die we als mens onbewust hebben ontwikkeld. Het gaat uit van de gedachte dat als je er perfect uit ziet, perfect leeft en alles perfect doet, je de pijnlijke gevoelens van schaamte door afkeuring en verwijten, niet hoeft te voelen.

Perfectionisme is dus een pleister, die plakken we over de eerder opgedane gevoelens van pijn.

Het is een hele goede pleister die ons beschermd om de pijn van deze eerder opgedane wonden niet meer te voelen. Toch is het ook een onhaalbaar doel, want perfect zijn bestaat niet. Brené Brown schrijft in haar boek, De moed van imperfectie, dat wij geen enkele invloed hebben op hoe we door anderen gezien worden; hoeveel tijd en energie we er ook in steken.

 

Als we in aanraking komen met gevoelens van schaamte, falen en tekortschieten dan denken we dat dit komt omdat we niet perfect genoeg waren en gaan we heel hard aan het werk. We kunnen nog beter ons best gaan doen om te presteren in ons werk, nog beter ons best doen om mensen te behagen en zo jagen we onszelf op. We leggen de lat te hoog voor onszelf om de illusie van een perfect mens willen zijn in stand te houden. Dit heeft vaak tot gevolg dat we ons schuldig en onszelf niet goed genoeg voelen.

 

Wat zal het bevrijdend zijn als dit allemaal niet meer hoeft! Dat je gewoon tevreden kunt zijn, in plaats van doen, met wie je nu bent. Brené Brown beschrijft heel mooi dat we eerst zullen moeten erkennen dat we allemaal gevoelig zijn voor schaamte, afkeuringen en verwijten. Het is ook belangrijk om onze angsten en pijn onder ogen te zien en leren om aardig en liefdevol voor onszelf te zijn. Dus als je tekort schiet, lijdt of faalt dan mag je daar warm en begripvol op reageren naar jezelf in plaats van het gevoel te negeren of kritiek te hebben op jezelf. Mag je falen en tekortschieten van jezelf? Durf je te erkennen dat je wel eens tekortschiet of fouten maakt en kun je dan liefdevol naar jezelf zijn?

 

Langzaam mogen we gaan leren dat niet alles perfect hoeft, dat je gewoon jezelf mag zijn en jezelf niet hoeft op te poetsen. Je bent al goed zoals je bent. Je kunt dan beter naar je eigen grenzen luisteren en daar rekening mee houden. Je hoeft niet meer te rennen, vliegen en te presteren. Je mag gewoon zijn.

 

I’m not trying to rule the roost,
    I don’t want to be king of the mountain.
I haven’t meddled where I have no business
    or fantasized grandiose plans.

 I’ve kept my feet on the ground,
    I’ve cultivated a quiet heart.
Like a baby content in its mother’s arms,
    my soul is a baby content.

Psalm 131

 

Terug